قسمت دهم: پرسش و پاسخ، بخش دوم



.در این قسمت تلاش کردم درحد توان و امکان سوالاتی که به روش‌های مختلف به دستم رسیده را پاسخ بدهم،این بخش دوم از قسمت پرسش و پاسخ است

:منابع

UK Labor Party Manifesto

www.democracyatwork.info

دموکراسی در محیط کار،‌ درمانی بر عارضه سرمایه‌داری

Democracy at Work, A Cure for Capitalism

Musics by: Wonderlymusic

Closing Song: Algiers by The Afghan Whigs from the Album Do The Beast


4 thoughts on “قسمت دهم: پرسش و پاسخ، بخش دوم

  1. با سلام خدمت تهیه کنندگان پادکست خوب دموکراسی در کار
    در زمینه ی برقراری نهادهای سوسیالیستی و ضد سرمایه داری سوالی برای من ایجاد شد که ناشی از کم بودن دانسته های من در این زمینه است و با طرح این سوال قصد بهبود دیدگاه خودم نسبت به سوسیالیسم رو داشتم و سوال من در رابطه با چگونگی برقراری هنر بالاخص هنرهایی مثل سینما و موسیقی میباشد که در جامعه ی امروز نیاز به پول و بودجه ی مشخص برای به ثمر نشستن دارند.راه حل واضحی برای برقراری صنعت سینما در چنین جامعه ای عاری از سرمایه دار پیدا نکردم چراکه سینمای امروز نیازمند هزینه های گزافی برای شکل گیری میباشد.و این هزینه های گزاف در همه جای دنیا بوسیله ی سرمایه داران خصوصی تامین میشود و اگر نه اینطور بوسیله ی دولتهای مرکزی یا نهادهایی تامین میشود که هدف از ساخت آن فیلم برایشان نفع عقیدتی است و نه هنر و بقولی این نهادها یا دولتها فیلمهایی فرمایشی میسازند و در اینجا روح آزاد هنر و هنرمند است که خدشه میبیند البته من این را نفی نمیکنم که در شرایط کنونی نیز بسیاری از فیلمهایی که سرمایه گذار خصوصی دارند فیلمهایی جهت دهی شده اند که چنین چیزی باتوجه به انباشت سرمایه در یک جهت اجتناب ناپذیر است. همین مثال را در صنعت موسیقی هم شاهد آن هستیم.که البته شاید این مشکل برخواسته از “صنعتی بود” این هنرها باشد اما خب فراموش نکنیم که بسیاری از شاهکارهای هنری بدون وجود چیزی به نام صنعت خود هرگز پدید نمی آمدند.مسئله ی دیگر در رابطه با هنرمند است. هنرمند اثری را خلق میکند و برای امرار معاش آنرا به فروش میرساند و از طریق آن ثروت جمع میکند حال اگر این ثروت با گذر زمان بیشتر و بیشتر شود و از حدی بگذرد هنرمند عملا به یک سرمایه دار تبدیل میشود و وقوع همان چرخه ی سرمایه داری را در نسل های بعدی ممکن میسازد.این مسئله چگونه قابل حل است؟
    با تشکر.

    1. سلام و ممنون از توجهتون.
      در نظام پس از سرمایه داری دلیلی برای نبودن سرمایه برای هنر وجود نداره. در این شکل اقتصاد شما می تونید تصور کنید همون کمپانی ها تولید هنر و فیلم و غیره وجود دارند اما به صورت دموکراتیک کار می کنند و در خدمت سرمایه دارها نیستند و فقط ایده های آنها رو به صورت تصویری و صوتی و غیره به نمایش نمی کشند. در ضمن همین الان در خیلی از کشورهای سوسیال دموکرات هنرمند مقرری کافی از دولت دریافت می کنه؛ البته نه همه هنرمندها، و بنده و به گوش دولت نیست. دولت دموکراتیک که نتیجه نظام اقتصادی دموکراتیکه نمی تونه نظر خودش رو به عنوان نظر غالب به مردم اجبار کنه

  2. با سلام دوباره. در ادامه ی صحبتهای قبلی ای که داشتم. یک گره در مسئله ی تشکیل تعاونی های کارگری برای مراکز درمانی برای من وجود دارد. اونهم اینکه یک مرکز درمانی در یک سیستم سوسیالیستی چگونه ایجاد میشود؟ آیا این مرکز بعنوان مثال توسط دولت راه اندازی میشود؟ یا توسط یک تعاونی خودگردان؟ خب اگر جواب اول باشد پس یعنی ما تمام نظام درمانی و بهداشتی رو بر دوش دولت میذاریم که هزینه ی گزافی داره و بعید نیست مثل خیلی از دولتها در طول تاریخ اون دولت تصمیم به واگذاری بخش یا تمام نظام بهداشتی و درمانی به بخش خصوصی بگیره. که خب عملا شکست اون ایده آل رو برای ما به ارمغان میاره.و اگر راه حل دوم خب اون تعاونی تشکیل دهنده بودجه ی اولیه رو از کجا تامین کرده؟تعاونی ای که متشکل از تعدادی افراد بدون سرمایه ی هنگفت میباشد آیا امکان تاسیس یک مرکز درمانی رو دارند؟ راه حلی که به ذهنم میرسه همکاری اون تعاونی با دولته. تا دولت بقولی بودجه ی راه اندازی رو تامین بکنه و بعد تعاونی اون بخش رو بگردونه. آیا این راه حلی مطمئنه؟ و در نهایت یک مسئله ی دیگه ای هم برای تعاونی های موجود دربخش بهداشتی درمانی وجود دارد. ما متوجه این مسئله هستیم که در این محلها از لحاظ سطح اجتماعی جایگاه یک پزشک با یک پرستار متفاوت است. حال در اداره ی این تعاونی آیا پزشک و پرستار در یک سطج توانایی دارند؟ بعنوان مثال برای رای گیری یک حق رای برابر دارند؟ یا بایستی شایسته سالاری را به نحوی رعایت کرد؟در کل چالش اصلی دموکراسی که همان مسئله ی “آیا لزوما اکثریت توانایی تشخیص صلاح را دارند؟” به هرحال اینهم چیزی هست که من در سوسیالیسم به دنبال جواب آن هستم و از شما که احاطه ی بیشتری بر مسئله دارید این سوال را پرسیدم
    با تشکر.

    1. ببینید در همیچن نظامی هر دو بخش می تونه وجود داشته باشه. اما مهم اینه که بیمه و سلامت حق هر انسانیه و دولت موظف به ارائه این خدمت به هر کسی بدون توجه به طبقه و ثروت و قدرتشه. اینطور میشه که چون دولت مسئول اصلی ایجاد سیستم همگانی درمانی و تامین اجتماعیه، بیشتر سازمان های این سیستم رو خودش به وجود میاره وتنظیم می کنه. اما وجود بنگاههایی که به صورت دموکراتیک برای سلامت و درمان مردم کار کنند هم ممنوع که نیست. با دریافت اجازه از دولت اینا هم میتوننن وجود داشته باشند. در اونجا ها حق رای به تخصص بستگی نداره، گرچه هر تخصصی از اهمیت خودش برخورداره و همونقدر که جامعه به دکتر نیاز داره بیشتر به پرستار نیاز داره. دموکراسی در این جاها بر اساس هر نفر یک رای خواهد بود تا از سلطه کسی بر کس دیگه جلوگیری بشه.

Leave a Reply

*